Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010


Παρόν
Το διαγράφω
Για την αυτοικανοποίηση
Εικόνες και αφοσίωση
Σαν φτηνός ρομαντισμός
Που περιμένει να αδειάσω
Να αγνοήσω την απόσταση μου
Να φερθώ ευγενικά στην παρακμή
Μέλλον
Σαν τις λαθραίες μου επιθυμίες
Το παρακάμπτω
Το υποβαθμίζω
Έξω από το παράθυρο μου
Για μια σταγόνα σεβασμού
Αν υπήρξες ποτέ ίσως και εσύ το ξέρεις!
Αν άκουσες ποτέ την σιωπή σε ένα party με rock n’ roll ήχους
Ίσως και εσύ το ξέρεις
Παρελθόν
Μου περισσεύει
Το περιμένω
Το αναπαράγω
Για μια στιγμή στην στιγμή
Και αν το κάποτε είχε όρια, θα σήμαινε ευτυχία
Θα σήμαινε καταφύγιο
Κάποτε.. κάποια στιγμή…στο μέλλον, στο παρόν, στο παρελθόν
Στην υποκρισία τους που όλους μας παγιδεύει
Αν ποτέ αγαπήσω, θα ήθελα να φιλιέμαι με θάνατο, έτσι που να θυμίζει εγωισμό
Μόνο κατά αυτόν τον τρόπο θα υπάρξω ακέραιος
Στο παρόν που σακατεύει την μοίρα μας
Στο παρόν που βιάζει τις καρδιές μας
Αν άκουσες και εσύ κάποτε.. σίγουρα ξέρεις!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου